bırakma beni

yeni doğmuş bebeğe yutkunmayı ögreten
çimene yesili, buluta maviyi, topraga doğurganliğı veren
ey karıncanın bile kalbine merhameti indiren
görünmezi gören, bilinmezi bilen
göğe, çark-ı feleğe, süreyyaya, yıldızlara
kainata sığmayıp bir garibin kalbine giren
duy sesimi

işte bu benim işte ben
herşeyden sonra ve herşeyin başında
kapı aralığında
mahcubum utanıyorum aslında
vermeyi istemeseydin istemeyi vermezdin
geldim bırakma beni
Hepsi yalan söyledi
isyansa isyan ettimi, nisyansa unuttum her seferinde seni
düştüm bırakma beni…

ibrahim sadri (bırakma beni şiirinden)